Kontaktron (reed switch) to element łączeniowy zamykający lub otwierający obwód pod wpływem zewnętrznego pola magnetycznego. W praktyce automatyki siłowników (pneumatycznych lub hydraulicznych) czujnik kontaktronowy montuje się na korpusie siłownika w pobliżu toru ruchu tłoka. Żeby czujnik mógł "zobaczyć" położenie tłoka bez kontaktu mechanicznego, w samym tłoku stosuje się magnes (tzw. tłok magnetyczny).
Dlatego odpowiedź "W magnes." jest poprawna: przesuwający się magnes w tłoku wytwarza pole magnetyczne, które w określonym położeniu (np. w strefie krańcowej) powoduje przełączenie kontaktronu i zmianę sygnału na wejściu sterownika.
Pozostałe odpowiedzi nie pasują do zasady działania kontaktronu:
- "W lustro." – lustro kojarzy się z czujnikami optycznymi (odbicie wiązki), ale kontaktron nie reaguje na światło, tylko na pole magnetyczne.
- "W rdzeń ferrytowy." – ferryt jest materiałem magnetycznym, jednak sam "rdzeń" bez odpowiedniego źródła pola nie jest typowym rozwiązaniem do wyzwalania kontaktronu w siłowniku. Standardem jest magnes trwały w tłoku.
- "W element światłoczuły." – to cecha czujników fotoelektrycznych; kontaktron nie wymaga elementu światłoczułego i nie wykorzystuje toru optycznego.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się kontaktron, najczęściej kluczowe jest hasło "magnes / pole magnetyczne". Dla czujników optycznych kluczowe byłyby natomiast pojęcia: nadajnik, odbiornik, odbicie, przesłona.
