Selektywność wzmacniacza selektywnego oznacza zdolność do przepuszczania sygnałów z wąskiego zakresu częstotliwości (pasma użytecznego) i jednoczesnego silnego tłumienia sygnałów spoza tego pasma.
Do ilościowego opisu "ostrości" pasma często używa się współczynnika prostokątności p (spotykanego też jako shape factor). Idea jest prosta: porównuje się szerokość pasma wyznaczoną dla mniejszego spadku amplitudy z szerokością pasma wyznaczoną dla większego spadku (czyli dalej na zboczach charakterystyki). Jeśli zbocza są strome, to pasmo dla większego tłumienia nie jest dużo szersze od pasma dla mniejszego tłumienia.
- Gdy charakterystyka byłaby idealnie prostokątna, obie szerokości pasma byłyby praktycznie takie same, więc p dąży do 1.
- Gdy zbocza są łagodne, pasmo przy większym tłumieniu "rozlewa się" bardziej, więc p rośnie (oddala się od 1) w typowych definicjach, albo – przy innych konwencjach – maleje. Kluczowa interpretacja pozostaje: najlepsza selektywność odpowiada wartości wskazującej największe zbliżenie do prostokąta.
W podanych odpowiedziach jedyną wartością odpowiadającą ideałowi jest "p = 1,0", bo oznacza brak różnicy między porównywanymi szerokościami pasma (maksymalnie strome zbocza w sensie wskaźnika).
Dlaczego pozostałe wartości są gorsze?
- "p = 0,8", "p = 0,6" i "p = 0,4" wskazują na większe odejście od prostokątności w przyjętej skali odpowiedzi, a więc na słabszą zdolność rozdzielania sygnałów bliskich częstotliwościowo.
- Częsty błąd polega na utożsamieniu "mniejszej liczby" z "lepszym filtrowaniem". Współczynnik prostokątności nie jest samą szerokością pasma, tylko miarą kształtu zboczy względem wybranego odniesienia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "prostokątność", myśl o ideałach: idealny prostokąt odpowiada wartości granicznej (najczęściej 1). Pozostałe odpowiedzi są odchyleniami od ideału.
