Limit 170 kg N/ha/rok odnosi się do maksymalnej ilości azotu z nawozów naturalnych (np. obornika), którą można zastosować na posiadanych użytkach rolnych. Ma on znaczenie środowiskowe: nadmiar azotu sprzyja wymywaniu azotanów do wód gruntowych i powierzchniowych oraz eutrofizacji.
Jeżeli w gospodarstwie ilość wyprodukowanego obornika (wyrażona jako azot w nawozach naturalnych) przekracza możliwość legalnego i bezpiecznego zagospodarowania w ramach 170 kg N/ha na dostępnej powierzchni, oznacza to powstanie nadwyżki azotu. W takiej sytuacji podstawowym i najprostszym działaniem korygującym jest odpowiedź "zmniejszyć obsadę zwierząt", bo redukuje ona produkcję nawozów naturalnych u źródła i przywraca zgodność bilansu (produkcja azotu ↔ areał).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- "wprowadzić dodatkowy plan nawożenia" – plan może porządkować dokumentację i terminy stosowania, ale nie zmniejsza ilości wytworzonego azotu. Nadwyżka pozostaje problemem fizycznym i prawnym.
- "zwiększyć dawkę nawożenia roślin obornikiem" – to działanie wprost pogłębia przekroczenie limitu na hektar, a więc zwiększa ryzyko środowiskowe i naruszenia wymogów.
- "zmienić system utrzymania zwierząt na bezściołowy" – taka zmiana co do zasady zmienia głównie postać nawozu (np. więcej gnojowicy), ale nie rozwiązuje problemu łącznej ilości azotu wynikającej z obsady i żywienia.
W praktyce, gdy wynik przekracza 170 kg N/ha, gospodarstwo musi dostosować bilans, np. przez zmniejszenie obsady, zwiększenie areału lub przekazanie nadwyżki innym podmiotom. W tym zestawie odpowiedzi jedynym działaniem realnie ograniczającym nadwyżkę jest redukcja obsady zwierząt.
