Węzeł z osią nieruchomą oznacza, że oś nie obraca się względem korpusu, a ruch obrotowy realizuje inny element (np. tuleja, piasta, łożysko) osadzony na osi. W takim układzie podczas montażu często trzeba ustawić wielkość luzu (najczęściej w sensie osiowym: swoboda przesuwu elementów wzdłuż osi lub odpowiedni docisk elementów dystansowych/łożysk).
Odpowiedź "Przy pomocy nakrętki." jest właściwa, ponieważ nakrętka na gwincie osi (lub na końcu osi) pozwala na:
- płynną regulację położenia osiowego przez zmianę dokręcenia,
- powtarzalność ustawienia (gwint daje kontrolowany przesuw na obrót),
- zabezpieczenie ustawienia (np. przez kontrę, podkładkę zabezpieczającą lub inne rozwiązanie konstrukcyjne).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do typowego sposobu ustalania luzu w takim węźle?
- "Z użyciem wkrętu." – wkręt jest najczęściej elementem do wkręcania w materiał (np. blachę, tworzywo) albo do docisku punktowego; sam w sobie nie jest typowym elementem precyzyjnej regulacji luzu osiowego w węzłach osi/łożysk.
- "Za pomocą śruby." – śruba zwykle łączy części (przenosi siły w połączeniu gwintowym), ale w tej konstrukcji regulację luzu częściej realizuje się nakrętką na osi; sama "śruba" bez doprecyzowania nie wskazuje mechanizmu regulacyjnego.
- "Przez wciśnięcie w korpus." – wciśnięcie oznacza pasowanie wciskowe lub osadzenie na wcisk, które ustala położenie przez tarcie i odkształcenie sprężyste, ale nie daje wygodnej, nastawnej regulacji luzu. To metoda mocowania, nie regulacji.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: jeśli luz ma być nastawny podczas montażu, najczęściej pojawia się rozwiązanie gwintowe z możliwością dokręcania i kontrzenia, czyli właśnie regulacja nakrętką.
