Pole magnetyczne wytwarzane przez cewkę (w ujęciu szkolnym – solenoid/elektromagnes) zależy przede wszystkim od tego, ile "zwojów z prądem" uczestniczy w wytwarzaniu pola oraz jak duży jest sam prąd. W najprostszym modelu jakościowym mówi się, że "siła" pola jest proporcjonalna do iloczynu N·I, gdzie N to liczba zwojów, a I to prąd.
Z tego wynika, że odpowiedź "Kiedy cewka ma dużo zwojów i przepływa przez nią duży prąd." jest poprawna, bo oba czynniki działają w tym samym kierunku: więcej zwojów zwiększa sumaryczny efekt wytwarzania pola, a większy prąd zwiększa pole wytwarzane przez każdy zwój.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, ponieważ każda z nich zmniejsza co najmniej jeden z kluczowych czynników:
- "Kiedy cewka ma mało zwojów i przepływa przez nią duży prąd." – duży prąd pomaga, ale mała liczba zwojów ogranicza efekt całkowity; w prostym porównaniu z wariantem "dużo zwojów i duży prąd" pole będzie mniejsze.
- "Kiedy cewka ma dużo zwojów i przepływa przez nią mały prąd." – wiele zwojów pomaga, ale mały prąd osłabia pole generowane przez każdy zwój; znów nie jest to maksimum.
- "Kiedy cewka ma mało zwojów i przepływa przez nią mały prąd." – oba czynniki są niekorzystne, więc pole będzie najsłabsze.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach zmieniają się tylko liczba zwojów i prąd, szukaj wariantu, w którym oba parametry są "większe". Dopiero w bardziej zaawansowanych zadaniach trzeba uwzględniać geometrię cewki, obecność rdzenia ferromagnetycznego, nasycenie materiału czy ograniczenia termiczne wynikające z dużego prądu.
