W zadaniach tego typu kluczowe jest poprawne rozumienie pojęcia przekroczenia wartości dopuszczalnej. Dla każdego punktu pomiarowego porównuje się wyniki stężeń (dla wszystkich wyszczególnionych substancji/parametrów) z przypisanymi im w tabeli wartościami dopuszczalnymi. Jeśli choć jeden parametr w danym punkcie jest większy od limitu, to w tym punkcie występuje przekroczenie i taki punkt nie może zostać uznany za "bez przekroczeń".
Poprawna odpowiedź "4, 5" oznacza, że w punktach 4 i 5 wszystkie przedstawione w tabeli wartości mieszczą się w granicach dopuszczalnych. To typowa sytuacja, gdy miejsce pomiaru jest mniej narażone na emisje albo warunki meteorologiczne sprzyjają rozpraszaniu zanieczyszczeń.
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ obejmują co najmniej jeden punkt, w którym w tabeli widnieje przynajmniej jedna wartość przekraczająca limit. Częsty błąd uczniów polega na tym, że sprawdzają tylko jedną kolumnę (np. tylko jeden zanieczyszczający parametr) i na tej podstawie wnioskują o całym punkcie, zamiast zweryfikować wszystkie substancje. Inną pomyłką jest niepoprawne traktowanie wartości granicznych (np. uznanie wartości równej limitowi za przekroczenie albo odwrotnie) – dlatego przed wyborem odpowiedzi warto przyjąć jedną konsekwentną regułę porównania i stosować ją dla wszystkich pól tabeli.
- Strategia egzaminacyjna: przejdź punkt po punkcie i zaznacz, czy istnieje choć jedno przekroczenie; dopiero na końcu wybierz punkty, w których nie ma żadnego przekroczenia.
- Kontrola błędów: po wytypowaniu punktów wróć do tabeli i sprawdź jeszcze raz wszystkie kolumny, aby wykluczyć pominięcie wskaźnika lub pomyłkę w odczycie.
