Charakterystyka prądowo-napięciowa diody pokazuje zależność prądu I od napięcia U na złączu p-n. W kierunku przewodzenia (dodatnie napięcie na diodzie) prąd rośnie szybko dopiero po przekroczeniu napięcia progowego – na wykresie widać wtedy przejście z małych wartości prądu do stromego wzrostu w I ćwiartce.
W kierunku zaporowym (napięcie o znaku przeciwnym) dioda idealnie powinna nie przewodzić, ale w praktyce płynie niewielki prąd upływu. Na wykresie odpowiada temu prawie płaski odcinek w obszarze ujemnych napięć, gdzie prąd jest bliski zeru. Dopiero po osiągnięciu pewnej granicznej wartości ujemnego napięcia pojawia się zjawisko przebicia: prąd wsteczny zaczyna gwałtownie rosnąć (co do modułu), a krzywa zmienia nachylenie.
Napięcie przebicia odczytuje się właśnie w punkcie załamania (kolanie) w obszarze zaporowym – jest to początek gwałtownego wzrostu prądu wstecznego w III ćwiartce. Dlatego poprawna jest odpowiedź "A".
- Odpowiedź "B" odnosi się do obszaru prądu upływu: prąd jest mały, nie ma jeszcze przebicia.
- Odpowiedź "C" odpowiada napięciu progowemu w kierunku przewodzenia (inna ćwiartka i inne zjawisko).
- Odpowiedź "D" wskazuje na stromy odcinek przewodzenia; dotyczy dużego prądu w kierunku zgodnym, a nie przebicia w kierunku zaporowym.
W praktyce parametr napięcia przebicia (lub dopuszczalnego napięcia wstecznego) jest kluczowy przy doborze diod: przekroczenie tej wartości może prowadzić do uszkodzenia elementu, chyba że jest to dioda przeznaczona do pracy w przebiciu (np. Zenera).
