W rezonansie magnetycznym kluczowe są dwa kroki: polaryzacja i wzbudzenie. Umieszczenie pacjenta w silnym, stałym polu magnetycznym (często oznaczanym jako B0) powoduje uporządkowanie momentów magnetycznych jąder w tkankach. W praktyce klinicznej największe znaczenie ma wodór, ponieważ organizm zawiera go bardzo dużo (woda i tłuszcz), a jądro 1H daje silny, użyteczny sygnał.
Następnie układ nadawczo-odbiorczy RM emituje fale radiowe o ściśle określonej częstotliwości (częstotliwości rezonansowej/Larmora dla danego pola), które oddziałują z jądrami wodoru i zmieniają ich stan energetyczny oraz orientację magnetyzacji. Po zakończeniu impulsu RF jądra wracają do równowagi (relaksacja), emitując sygnał RF, który jest rejestrowany przez cewki i przetwarzany na obraz.
Odpowiedzi mówiące o "wiązce protonów" sugerują mechanizm znany z innych technik (np. akcelerowane cząstki w radioterapii), a nie z RM, gdzie nie "strzela się" w pacjenta wiązką protonów. Z kolei dopisywanie tlenu ("jądra wodoru i tlenu") jest mylące: tlen nie jest standardowym, dominującym źródłem sygnału w typowym obrazowaniu RM. Właściwe jest więc wskazanie oddziaływania fal radiowych z jądrami atomów wodoru, bo to opisuje podstawowy mechanizm wzbudzenia sygnału w MRI.
- Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawia się "wiązka" cząstek, rozważ, czy pytanie nie dotyczy raczej technik z promieniowaniem/akceleratorem. W RM typowe słowa-klucze to: pole B0, RF, rezonans, relaksacja.
