W ocenie zagrożenia odleżynami ważne jest korzystanie z ustandaryzowanych narzędzi, ponieważ pozwalają one porównywalnie opisać ryzyko i dobrać adekwatną profilaktykę. Skala Norton opiera się na ocenie kilku kluczowych obszarów funkcjonowania pacjenta.
Poprawny zestaw odpowiedzi: "stan fizykalny, stan świadomości, stopień samodzielności przy zmianie pozycji" odpowiada elementom, które w tej skali są oceniane jako niezależne czynniki wpływające na ryzyko odleżyn. Stan fizykalny opisuje ogólną kondycję organizmu (osłabienie, wyniszczenie, choroby towarzyszące), stan świadomości (często ujmowany jako stan psychiczny/mentalny) wpływa na współpracę i reagowanie na dyskomfort, a samodzielność przy zmianie pozycji odnosi się do mobilności, czyli zdolności poruszania się w łóżku i odciążania tkanek.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe, bo zawierają elementy, które nie stanowią typowych składowych skali Norton wprost w takim brzmieniu:
- Odpowiedź zawierająca "stopień samodzielności podczas mycia się" miesza ocenę ryzyka odleżyn z oceną czynności dnia codziennego (ADL). Samo mycie może korelować z niesamodzielnością, ale nie jest standardowym kryterium tej skali.
- Zestaw z "stanem odżywienia" odwołuje się do ważnego czynnika klinicznego, jednak w pytaniu sprawdzana jest znajomość konkretnych pól skali Norton, a nie ogólnych czynników ryzyka.
- Wariant ze "stanem skóry" brzmi intuicyjnie (skóra jest obserwowana w profilaktyce), ale nie jest to typowe oddzielne kryterium w tej skali – obserwacja skóry jest działaniem pielęgnacyjnym, a nie pozycją oceny Norton.
W praktyce opiekun medyczny powinien łączyć wynik skali z obserwacją pacjenta: częściej zmieniać pozycję, dbać o higienę i suchość skóry, stosować odciążenia oraz zgłaszać pogorszenie mobilności, świadomości lub problem nietrzymania do zespołu.
