Opylanie pyłem kamiennym jest jednym z podstawowych sposobów ograniczania skutków (a przede wszystkim zapobiegania rozprzestrzenieniu) wybuchu pyłu węglowego w wyrobiskach. Pył kamienny jest materiałem niepalnym, który po równomiernym naniesieniu "rozcieńcza" pył węglowy i zmniejsza jego zdolność do tworzenia mieszaniny wybuchowej.
W treści pytania kluczowe są dwa warunki: pola metanowe oraz roboty strzałowe w warunkach zagrożenia wybuchem pyłu węglowego. Obecność metanu podnosi poziom ryzyka, dlatego wymagana jest większa ilość pyłu kamiennego niż w polach niemetanowych. Z tego powodu poprawna odpowiedź to "3,0 kg" pyłu kamiennego zużytego do opylania na jeden otwór strzałowy.
Pozostałe wartości są nieprawidłowe w tym konkretnym przypadku:
- "2,0 kg" odpowiada dawce kojarzonej z warunkami o mniejszym ryzyku (typowo dla pól niemetanowych), więc w polach metanowych jest zaniżona.
- "4,0 kg" i "5,0 kg" nie wynikają z podanego w kontekście wymagania dla pól metanowych (3,0 kg na otwór). Ich wybór jest często efektem "intuicyjnego" zawyżania, bez odróżnienia sytuacji standardowej od szczególnych przypadków (np. innych trybów odpalania).
W praktyce górnik strzałowy powinien pamiętać, że opylanie obejmuje nie tylko sam przodek, ale też strefę przyprzodkową, a zastosowanie tej metody odbywa się według zasad przyjętych w ruchu zakładu (w tym z wymaganą akceptacją nadzoru). Na egzaminie najczęstsza pułapka to pomylenie dawki dla pól metanowych z niemetanowymi, dlatego warto uczyć się wartości w parach: niemetanowe → 2,0 kg, metanowe → 3,0 kg.
