Oklepywanie (perkusja klatki piersiowej) jest elementem toalety drzewa oskrzelowego i ma na celu uruchomienie zalegającej wydzieliny oraz ułatwienie jej przesunięcia do większych dróg oddechowych, skąd może zostać odkrztuszona. Z tego powodu technikę wykonuje się zwykle w taki sposób, aby wspierać "transport" wydzieliny z niższych partii ku górze, czyli od okolicy dolnych żeber w kierunku szczytów płuc.
Istotne jest także ułożenie dłoni w "łódkę" (dłoń lekko zgięta, tworząca komorę powietrzną). Taki kształt pozwala uzyskać sprężystą, rytmiczną perkusję, a jednocześnie ogranicza nieprzyjemne odczucia i ryzyko uderzania "twardą" powierzchnią dłonią o klatkę piersiową.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe?
- Wariant z kierunkiem od górnych żeber w dół jest sprzeczny z celem mobilizacji wydzieliny ku górze i może utrudniać efektywne odkrztuszenie.
- Warianty z dłonią z wyprostowanymi palcami są niebezpieczne i niezgodne z zasadą perkusji: wyprostowane palce zwiększają ryzyko bólu, podrażnienia skóry i niewłaściwego, "punktowego" uderzania.
- Sformułowania o oklepywaniu "w dół" lub "w górę drzewa oskrzelowego" bywają mylące, jeśli nie łączy się ich z praktycznym kierunkiem na plecach; w praktyce kluczowe jest przesuwanie się od części dolnych ku górnym przy zachowaniu właściwej techniki.
W praktyce opiekun medyczny powinien wykonywać czynność zgodnie z zaleceniem personelu medycznego, obserwować tolerancję zabiegu (ból, duszność, osłabienie, zmiana koloru skóry) oraz przerwać czynność i zgłosić niepokojące objawy. Należy też pamiętać o przeciwwskazaniach (np. urazy klatki piersiowej, niektóre stany krwawienia) ustalanych przez zespół terapeutyczny.
