BER (Bit Error Rate) to współczynnik błędów bitowych, czyli stosunek liczby błędnie odebranych bitów do liczby wszystkich przesłanych bitów. W sieciach PDH jakość transmisji opisuje się m.in. przez pojęcia sekund z błędami.
W zaleceniu ITU‑T G.821 występuje rozróżnienie na:
- ES (Errored Second) – sekunda, w której wystąpił co najmniej jeden błąd bitowy.
- SES (Severely Errored Second) – sekunda "silnie błędna", związana z wysokim poziomem błędów; w kontekście podanym w zadaniu przyjmuje się próg BER ≥ 10-3.
Dany wynik to BER = 1,5×10-4 (0,00015). Jest to wartość mniejsza niż 10-3 (0,001), więc nie spełnia kryterium SES. Z tego powodu stwierdzenie "wartość BER mieści się w normie." jest uzasadnione w sensie: nie przekracza progu kwalifikującego transmisję jako silnie błędną i nie sugeruje alarmu pilnego.
Stwierdzenie "sieć funkcjonuje nieprawidłowo." jest zbyt kategoryczne: sama obecność błędów (BER > 0) nie przesądza o awarii, a ocena "prawidłowo/nieprawidłowo" w praktyce powinna odnosić się do ustalonych progów i obserwacji w czasie (np. wskaźników udziału ES/SES).
Odpowiedź "należy zgłosić alarm pilny." nie wynika z tego pomiaru, bo próg wskazujący na ciężkie warunki transmisji (SES) nie został osiągnięty.
Opcja "pojawiają się przerwy w transmisji." myli błędy bitowe z zanikiem sygnału. Podwyższony BER oznacza błędy w danych, ale nie musi oznaczać przerw/zaników; do tego potrzebne są inne obserwacje (np. utrata ramki, utrata synchronizacji, zanik sygnału).
Wskazówka egzaminacyjna: w takich pytaniach kluczowe jest porównanie rzędu wielkości (10-4 vs 10-3) oraz rozumienie, że "norma" często odnosi się do progów klasyfikacji (np. SES), a nie do ideału typu 10-12.
