W surowej ropie naftowej woda i rozpuszczone w niej sole (m.in. chlorki, w tym NaCl) występują zwykle jako faza wodna zdyspergowana w ropie, często w postaci trwałej emulsji. Taki surowiec jest niepożądany przed przerobem, ponieważ woda i sole sprzyjają m.in. korozji aparatów, powstawaniu osadów oraz pogorszeniu warunków prowadzenia dalszych operacji.
Dlatego standardowym postępowaniem jest odwadnianie i odsalanie realizowane w aparacie elektrostatycznym (elektrodehydrator/odsalacz). Pole elektryczne wspomaga łączenie się drobnych kropelek wody (koalescencję) i rozbijanie emulsji, a następnie umożliwia skuteczne oddzielenie wody słonej. Odpowiedź "Rozbić emulsję za pomocą elektrodehydratora i oddzielić solankę." opisuje dokładnie ten właściwy ciąg działań.
Pozostałe propozycje są nieadekwatne technologicznie:
- "Oddestylować wodę i przeprowadzić aglomerację solanki." – destylacja całej ropy w celu usunięcia wody nie jest typową metodą przygotowania surowca na wejściu; jest energochłonna i nie odnosi się wprost do usuwania soli rozpuszczonych w fazie wodnej w sposób praktyczny w węźle wstępnym. "Aglomeracja solanki" nie jest standardowym rozwiązaniem dla tego problemu.
- "Przeprowadzić ekstrakcję solanki w ekstraktorze kolumnowym." – ekstrakcja ciecz–ciecz służy innym celom (wydzielanie składnika do rozpuszczalnika), a w tym przypadku kluczowe jest mechaniczne/elektrostatyczne rozdzielenie dwóch faz i rozbicie emulsji, a nie proces ekstrakcyjny.
- "Oziębić maksymalnie ropę i przeprowadzić filtrację." – filtracja usuwa ciała stałe, natomiast NaCl jest tu zasadniczo związany z wodą (roztwór), a problemem jest obecność fazy wodnej w emulsji; samo chłodzenie i filtracja nie zapewniają skutecznego odsolenia i odwodnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawiają się jednocześnie woda + sole, najczęściej chodzi o odwadnianie/odsalanie, a nie o destylację, filtrację czy ekstrakcję.
