W zapisie cyfrowym audio (PCM) na jakość wpływają przede wszystkim częstotliwość próbkowania (kHz) i głębia bitowa (bity). Częstotliwość próbkowania determinuje maksymalne pasmo przenoszenia (w przybliżeniu do połowy fs), a głębia bitowa wpływa na dokładność kwantyzacji, czyli poziom szumu kwantyzacji i osiągalną dynamikę.
Odpowiedź "48 kHz, 24 bity" jest najlepsza spośród podanych, ponieważ 24 bity dają zdecydowanie większy zapas dynamiki i mniejsze zniekształcenia kwantyzacji niż 16 bitów, a tym bardziej niż 8 bitów. W praktyce realizacji dźwięku 24 bity są cenione szczególnie na etapie nagrania i obróbki: łatwiej zachować margines (headroom) bez słyszalnego wzrostu szumu tła wynikającego z kwantyzacji.
Dlaczego pozostałe propozycje są gorsze?
- "96 kHz, 8 bitów": mimo wysokiej częstotliwości próbkowania, 8 bitów oznacza bardzo małą liczbę poziomów kwantyzacji. Skutkiem jest wysoki szum kwantyzacji i niska dynamika, co zwykle dyskwalifikuje taki zapis jako "najlepszą jakość".
- "48 kHz, 16 bitów": częstotliwość próbkowania jest taka sama jak w poprawnej odpowiedzi, ale 16 bitów daje mniejszą dynamikę i większy szum kwantyzacji, więc to wariant jakościowo słabszy.
- "44.1 kHz, 24 bity": głębia bitowa jest wysoka, ale fs jest niższa niż 48 kHz. W wielu zastosowaniach muzycznych 44,1 kHz jest standardem, jednak w zestawieniu "najlepsza jakość" wyłącznie na podstawie tych dwóch parametrów przewagę ma 48 kHz przy tej samej liczbie bitów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawia się bardzo niska głębia bitowa (np. 8 bitów), zwykle jest to silny sygnał, że jakość będzie słaba niezależnie od kHz. Dopiero potem porównuj częstotliwości próbkowania (44,1 vs 48 vs 96 kHz) w kontekście wymaganego pasma i zastosowania (audio dla wideo często 48 kHz).
