Asertywne zachowanie to styl komunikacji, w którym osoba broni swoich praw i potrzeb, ale robi to w sposób, który nie narusza praw i godności drugiego człowieka. W praktyce oznacza to m.in. umiejętność mówienia "tak" i "nie", stawiania granic, proszenia o wsparcie oraz wyrażania opinii bez ataku.
Odpowiedź: "Asertywne zachowanie polega na szanowaniu praw i potrzeb zarówno siebie, jak i innych." jest poprawna, bo oddaje kluczowy element asertywności: równowagę między dbaniem o siebie a szacunkiem wobec rozmówcy.
Dlaczego pozostałe opisy są błędne?
- "…zawsze dostosowywaniu się do potrzeb innych." – to opis uległości. Osoba rezygnuje z własnych potrzeb i granic, co w dłuższej perspektywie sprzyja frustracji i wypaleniu.
- "…wyrażaniu swoich potrzeb kosztem innych." – to charakterystyka agresji. W takim stylu realizacja własnych celów odbywa się poprzez nacisk, lekceważenie lub dominację.
- "…unikaniu konfliktów za wszelką cenę." – to strategia unikania. Może czasem chwilowo obniżać napięcie, ale nie rozwiązuje problemu i często utrwala trudności w relacji.
W kontekście terapii zajęciowej asertywność pomaga terapeucie i uczestnikowi zajęć w bezpiecznej współpracy: łatwiej ustalić zasady, komunikować oczekiwania, reagować na przekraczanie granic i wspierać autonomię pacjenta bez wchodzenia w styl uległy lub agresywny.
