Indywidualny program rehabilitacji i terapii porządkuje pracę z uczestnikiem: opisuje cele (np. usprawnianie funkcji, rozwój samodzielności, przygotowanie do ról społecznych i zawodowych), metody oraz planowane formy aktywności w pracowniach. Taki program ma sens tylko wtedy, gdy jest spójny z organizacją WTZ i podlega ocenie oraz aktualizacji na podstawie postępów uczestnika.
Odpowiedź "radę programową" uzasadnia to, że program powinien powstawać w ramach struktury merytorycznej, która koordynuje kierunki rehabilitacji i terapii w warsztacie oraz zapewnia ciągłość i zgodność działań różnych osób prowadzących zajęcia. Dzięki temu plan nie jest zbiorem przypadkowych aktywności, lecz świadomym, monitorowanym procesem.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe, bo odnoszą się do podmiotów, które mogą wspierać uczestnika, ale nie pełnią roli ciała opracowującego program w rozumieniu organizacji WTZ:
- "radę plenarną" – jest to określenie niespecyficzne i w tym kontekście nie wskazuje właściwego organu tworzącego program terapii; brzmi formalnie, ale nie opisuje realnej kompetencji.
- "całą rodzinę" – rodzina może dostarczać informacji o potrzebach i możliwościach oraz współpracować z placówką, jednak program terapii jest dokumentem profesjonalnym, tworzonym w ramach WTZ i w oparciu o ocenę funkcjonowania uczestnika.
- "pracownika socjalnego" – pracownik socjalny często uczestniczy w procesie wsparcia (informacja, pomoc w sprawach bytowych i społecznych), ale samodzielne przygotowanie programu terapii i rehabilitacji wykracza poza tę rolę; program wymaga perspektywy terapeutycznej i koordynacji działań zajęciowych.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa-klucze: indywidualny program oznacza plan pracy terapeutycznej, a więc w praktyce powstaje w ramach zespołu/ciała programowego placówki, a nie w wyniku decyzji pojedynczej osoby lub rodziny.
