W przygotowaniu grafiki do druku kluczowe jest dobranie rozdzielczości tak, aby wydruk był ostry przy typowej odległości oglądania, a jednocześnie żeby pliki nie były nadmiernie "ciężkie". Dla większości projektów reklamowych i użytkowych (plakaty, ulotki, broszury) przyjmuje się 300 dpi jako standard profesjonalny.
Dlaczego 300 dpi jest poprawne?
300 dpi (dots per inch) to praktyczny kompromis między jakością a rozmiarem pliku. Przy tej wartości detale są zwykle wystarczająco gęste, aby oko nie dostrzegało pojedynczych pikseli w obrazie rastrowym po wydrukowaniu w docelowym formacie. W kontekście A3 oznacza to przygotowanie grafiki o odpowiednio dużej liczbie pikseli, co zapewnia ostrość tekstur i zdjęć.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- 72 dpi – to wartość kojarzona z grafiką ekranową. W druku tak niska rozdzielczość powoduje widoczną pikselozę, poszarpane krawędzie i ogólną utratę szczegółów.
- 150 dpi – bywa spotykane jako poziom minimalny dla prostych, niskiej jakości wydruków, ale dla "jak najlepszej jakości druku" jest zbyt małe; szczególnie przy elementach fotograficznych i detalach.
- 600 dpi – technicznie możliwe i czasem stosowane w zadaniach specjalistycznych, ale w typowych projektach graficznych zwykle nie daje proporcjonalnej poprawy odbieranej jakości, za to zwiększa rozmiar pliku, czas obróbki i ryzyko problemów w eksporcie/drukowaniu.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy standardowego druku wysokiej jakości i nie ma informacji o wyjątkowych wymaganiach (np. reprodukcje muzealne), wybór 300 dpi jest najczęściej właściwy. Uważaj też na mylenie DPI z PPI – w praktyce DTP oba pojęcia są powiązane, ale kontekst (druk vs ekran) jest rozstrzygający.
