W programach PLC zapis oparty o instrukcje logiczne można sprowadzić do równania boolowskiego opisującego, kiedy zostaje ustawione wyjście (np. wyjście sterujące stycznikiem silnika). Kluczowe jest poprawne odczytanie znaczenia każdej instrukcji:
- LD (load) inicjuje warunek – "załaduj" stan wskazanego wejścia jako początek wyrażenia logicznego.
- AND dołącza kolejny warunek w koniunkcji (musi być spełniony razem z poprzednimi).
- ANI oznacza "AND NOT", czyli dołącza warunek zanegowany: wymagany jest stan 0 na danym wejściu.
- OUT przypisuje wynik wyrażenia do wyjścia – wyjście jest aktywne tylko wtedy, gdy całe wyrażenie ma wartość 1.
Dla sekwencji "LD X1, AND X2, ANI X3, OUT Y1" otrzymujemy warunek: Y1 = X1 ∧ X2 ∧ ¬X3. Oznacza to, że silnik M1 (sterowany przez Y1) włączy się, gdy jednocześnie spełnione są dwa warunki zezwalające (X1 i X2 w stanie 1) oraz jednocześnie nie występuje warunek blokujący (X3 w stanie 0). Taka logika jest typowa dla sterowania napędem z blokadą (np. awaria, zadziałanie krańcówki bezpieczeństwa, STOP awaryjny w torze programowym).
Pozostałe modyfikacje programu bywają błędne zwykle z jednego z poniższych powodów:
- brak negacji sygnału blokującego (zamiast wymagać X3=0, program wymaga X3=1, co odwraca sens blokady),
- zastosowanie OR zamiast AND, co powoduje załączanie silnika przy spełnieniu tylko części warunków,
- zanegowanie niewłaściwego wejścia (negacja zezwolenia zamiast negacji blokady),
- przypisanie wyniku do niewłaściwego wyjścia lub przerwanie ciągłości wyrażenia.
Na egzaminie najbezpieczniejsza metoda to: (1) przepisać program do postaci równania boolowskiego, (2) porównać równanie z wymaganiem schematu sterowania (warunki zezwolenia i blokady), (3) dopiero potem wybrać wariant odpowiedzi.
