W leśnictwie rozróżnia się m.in. przyrost bieżący i przyrost przeciętny, a ich krzywe na wykresach mają typowe, różne kształty.
Przyrost przeciętny (często rozumiany jako średni przyrost roczny w ujęciu przeciętnym) odnosi efekt wzrostu do całego dotychczasowego wieku drzewostanu. W praktyce oznacza to uśrednienie "na rok życia" – dlatego na wykresie w funkcji wieku najczęściej widzi się krzywą, która:
- na początku rośnie (bo całkowity efekt wzrostu narasta szybciej niż wiek),
- osiąga maksimum (kulminację przyrostu przeciętnego),
- a następnie może spadać, gdy dalszy przyrost nie nadąża za rosnącym wiekiem.
Przyrost bieżący opisuje tempo przyrastania w krótkim, aktualnym przedziale czasu (np. między kolejnymi latami lub okresami). Jego krzywa jest zwykle bardziej "szpiczasta": szybciej rośnie do kulminacji i szybciej opada, bo odzwierciedla zmiany tempa wzrostu, a nie średnią z całego życia drzewostanu.
Odpowiedź "krzywą wysokości" byłaby właściwa, gdyby wykres przedstawiał wysokość (np. średnią wysokość) w funkcji wieku lub innej zmiennej, a nie wielkość przyrostu. Z kolei "klasa bonitacji" jest cechą jakości siedliska/produkcyjności (klasyfikacją), a nie samą wielkością przyrostu; na wykresach bonitacja bywa pokazana jako rodzina krzywych, ale nie jest to "jeden" wykres przyrostu.
W zadaniach egzaminacyjnych kluczowe jest czytanie osi i legendy: jeśli wykres opisuje przyrost "przeciętny/średni" zależny od wieku, poprawnym wyborem jest "przyrost przeciętny".
