KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - CZERWIEC 2016

PYTANIE NR 16.
Zapobiegając powstawaniu odleżyn u 69-letniego pacjenta unieruchomionego w łóżku z kończyną dolną na wyciągu, należy stosować przede wszystkim
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Najważniejsze w zapobieganiu odleżynom u pacjenta unieruchomionego jest zmniejszenie długotrwałego ucisku na tkanki.
Materac zmiennociśnieniowy okresowo zmienia punkty podparcia i poprawia ukrwienie. Dieta, talk czy ćwiczenia bierne mogą wspierać opiekę, ale nie zastępują odciążania.

Pełne wyjaśnienie:

Odleżyny (urazy/owrzodzenia uciskowe) powstają przede wszystkim wskutek długotrwałego ucisku w okolicach wyniosłości kostnych. Ucisk upośledza mikrokrążenie, co prowadzi do niedotlenienia i uszkodzenia tkanek. Dlatego w profilaktyce kluczowe jest odciążanie oraz zmniejszanie czasu i siły nacisku na te same miejsca.

Materac zmiennociśnieniowy jest rozwiązaniem pierwszoplanowym, ponieważ aktywnie zmienia rozkład nacisku (naprzemienne komory powietrzne), ograniczając stały ucisk oraz wspierając ukrwienie tkanek. Ma to szczególne znaczenie u pacjenta unieruchomionego w łóżku, zwłaszcza gdy dodatkowe unieruchomienie (np. wyciąg kończyny) zwiększa ryzyko powstawania punktów ucisku i utrudnia samodzielną zmianę pozycji.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są "przede wszystkim"?

  • Dieta lekkostrawna może być wskazana z innych powodów (np. dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego), ale sama w sobie nie zmniejsza ucisku. W profilaktyce odleżyn większe znaczenie ma ogólnie prawidłowe odżywienie i nawodnienie, jednak nadal jest to element wspomagający, a nie podstawowy mechanizm zapobiegania.
  • Talk na narażoną skórę nie eliminuje przyczyny, czyli ucisku. Co więcej, w praktyce nacisk kładzie się na delikatną pielęgnację, utrzymanie skóry w dobrej kondycji i unikanie nadmiernego tarcia; samo "posypywanie" skóry nie zastąpi odciążania.
  • Ćwiczenia bierne są ważne w profilaktyce powikłań unieruchomienia (zakrzepica, przykurcze, spadek sprawności), ale nie zapewniają stałego odciążenia okolic narażonych na ucisk podczas leżenia. Mogą wspierać krążenie i zakres ruchu, jednak priorytetem w zapobieganiu odleżynom pozostaje właściwa powierzchnia przeciwodleżynowa oraz plan odciążania.

Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada sformułowanie "przede wszystkim", zwykle chodzi o interwencję uderzającą w główną przyczynę problemu (tu: ucisk), a nie o działania dodatkowe.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Najważniejsze jest zmniejszenie długotrwałego ucisku na te same miejsca (odciążanie). Osiąga się to przez właściwe ułożenie, plan zmian pozycji oraz dobór powierzchni przeciwodleżynowej (np. materac zmiennociśnieniowy) u osób z wysokim ryzykiem.
Materac zmiennociśnieniowy okresowo zmienia punkty podparcia, dzięki czemu zmniejsza stały ucisk i poprawia perfuzję tkanek. To bezpośrednio wpływa na mechanizm powstawania odleżyn, który jest związany z niedokrwieniem spowodowanym uciskiem.
Najczęściej są to okolice wyniosłości kostnych, np. kość krzyżowa, pięty, biodra, łokcie, łopatki. Ryzyko rośnie, gdy pacjent długo leży w jednej pozycji lub ma ograniczoną możliwość samodzielnego poruszania się.
Nie jest to działanie pierwszego wyboru. Dieta lekkostrawna bywa wskazana z innych przyczyn, a w kontekście odleżyn liczy się raczej ogólne prawidłowe odżywienie i nawodnienie. Kluczowe pozostaje jednak odciążanie i redukcja ucisku.
Częste błędy to zbyt mocne pocieranie skóry podczas mycia, pozostawianie wilgoci, brak obserwacji zaczerwienień oraz traktowanie kosmetyków jako "głównej" profilaktyki. Pielęgnacja jest ważna, ale nie zastąpi zmniejszania ucisku i właściwego ułożenia.
Talk nie rozwiązuje problemu ucisku i może być stosowany nieprawidłowo (np. sprzyjać rolowaniu i tarciu). W profilaktyce większy nacisk kładzie się na delikatną higienę, ochronę przed wilgocią oraz ograniczanie tarcia i sił ścinających.
Ćwiczenia bierne wspierają sprawność, zakres ruchu i krążenie oraz zmniejszają ryzyko przykurczów. Nie są jednak metodą "najważniejszą" w zapobieganiu odleżynom, bo nie zapewniają stałego odciążenia miejsc ucisku w czasie leżenia.
Gdy ryzyko odleżyn jest zwiększone (np. długotrwałe leżenie, brak samodzielnych zmian pozycji, niedożywienie, zaburzenia czucia). Decyzja zależy od oceny ryzyka i stanu pacjenta; przy wysokim ryzyku powierzchnia przeciwodleżynowa ma duże znaczenie.
Wczesnym sygnałem jest zaczerwienienie w miejscu ucisku, które nie blednie po odciążeniu, a także ból, ocieplenie, obrzęk lub stwardnienie skóry. W takiej sytuacji trzeba natychmiast ograniczyć ucisk i zgłosić obserwację personelowi.
Ucz się według mechanizmu: ucisk → niedokrwienie → uszkodzenie. Zapamiętaj, że priorytetem jest odciążanie (pozycjonowanie, powierzchnie przeciwodleżynowe), a działania wspierające to pielęgnacja skóry i żywienie. Ćwicz rozpoznawanie, co jest "przede wszystkim".
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 46% zdających egzamin. trudne

W praktyce zawodowej kluczowe jest to, że najważniejsze w zapobieganiu odleżynom u pacjenta unieruchomionego jest zmniejszenie długotrwałego ucisku na tkanki.Materac zmiennociśnieniowy okresowo zmienia punkty podparcia i poprawia ukrwienie.

Źródła:

  • National Pressure Injury Advisory Panel (NPIAP), informacje edukacyjne o profilaktyce urazów uciskowych (Pressure Injury Prevention) – https://npiap.com/ (dostęp: 2026-02-18)
  • StatPearls (NCBI Bookshelf), hasło: "Pressure Ulcer" – https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/ (wyszukanie w serwisie NCBI Bookshelf; dostęp: 2026-02-18)

Materiały:

  • Wytyczne kliniczne dotyczące profilaktyki i leczenia odleżyn/urazów uciskowych (organizacje zajmujące się odleżynami)
  • Podręczniki z zakresu pielęgnowania i opieki długoterminowej (profilaktyka powikłań unieruchomienia)
  • Materiały szkoleniowe z oceny ryzyka odleżyn (np. skale ryzyka) i doboru powierzchni przeciwodleżynowych

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego