W zadaniu podano rozpuszczalność dwóch substancji w wodzie oraz w eterze etylowym. Są to dwa różne rozpuszczalniki, które w typowych warunkach tworzą dwie oddzielne fazy ciekłe. Taki układ jest klasyczną sytuacją, w której stosuje się ekstrakcję ciecz-ciecz (rozdział przez rozdzielenie między fazę wodną i organiczną).
Jeżeli substancja A ma niską rozpuszczalność w wodzie i wysoką w eterze, to po wytrząsaniu w rozdzielaczu będzie preferencyjnie przechodzić do fazy eterowej. Z kolei substancja B, mająca wysoką rozpuszczalność w wodzie i niską w eterze, pozostanie głównie w fazie wodnej. Po rozdzieleniu warstw (zlanie jednej fazy, pozostawienie drugiej) otrzymuje się rozdział A i B.
Dlaczego pozostałe propozycje nie pasują do opisu?
- Ekstrakcja stała-ciecz dotyczy sytuacji, gdy analit wydziela się lub znajduje w ciele stałym (np. w próbce stałej, osadzie, materiale roślinnym) i jest wymywany rozpuszczalnikiem. W zadaniu nie ma fazy stałej.
- Ekstrakcja ciecz-gaz odnosi się do kontaktu cieczy z gazem (np. odgazowanie, stripping, absorpcja), a nie do rozdziału między dwie ciecze.
- Ekstrakcja stała-gaz wymaga fazy stałej i gazowej (np. desorpcja termiczna), których w zadaniu nie opisano.
W praktyce laboratoryjnej technika analityk dobiera rodzaj ekstrakcji na podstawie tego, jakie fazy uczestniczą w procesie oraz gdzie dany składnik jest lepiej rozpuszczalny. Tabela rozpuszczalności jest więc bezpośrednią wskazówką, że właściwą metodą rozdziału jest ekstrakcja ciecz-ciecz w układzie woda–eter.
