Określenie "umowny pojedynczy znak pisarski o stałym znaczeniu, zastępujący słowo lub frazę" opisuje symbol. W typografii symbole to znaki graficzne używane zamiast pełnego zapisu pojęcia, np. znak waluty "$", euro "€", procent "%" czy copyright "©". Są to pojedyncze znaki (glify), które niosą znaczenie konwencjonalne i są rozpoznawalne w składzie tekstu.
Odpowiedź "ligatura" nie pasuje, ponieważ ligatura to jeden znak powstały z połączenia dwóch lub więcej liter (np. "fi", "fl" w niektórych krojach pisma). Ligatura dotyczy estetyki i czytelności składu, a nie zastępowania całego słowa symbolem o znaczeniu umownym.
Odpowiedź "antonim" jest z innego obszaru (leksykologii). Antonim to wyraz o znaczeniu przeciwstawnym do innego wyrazu (np. "duży"–"mały"), więc nie opisuje znaku typograficznego.
Odpowiedź "digraf" również nie pasuje, ponieważ digraf (dwuznak) to dwie litery zapisane osobno, które razem reprezentują jeden dźwięk lub jedną jednostkę fonetyczną w języku (np. "sz", "cz", "ch"). Digraf nie jest pojedynczym znakiem graficznym i nie ma charakteru symbolu zastępującego pojęcie.
W praktyce składu (także w przygotowaniu materiałów do druku offsetowego) warto zapamiętać prostą regułę: symbol = jeden znak specjalny o znaczeniu, abrewiatura = skrót z liter, ligatura = zlane litery w jeden glif, digraf = dwie litery obok siebie. To ułatwia dobór właściwych znaków i eliminuje typowe pomyłki w plikach DTP.
