Odczynniki Fehlinga I i II są klasycznymi odczynnikami stosowanymi w analizie jakościowej do wykrywania obecności cukrów w próbkach, w szczególności tych, które wykazują właściwości redukujące.
W ujęciu praktycznym test polega na tym, że składniki próbki zawierające odpowiednie związki cukrowe mogą zredukować jony miedzi(II) w środowisku zasadowym. Skutkiem jest wyraźna zmiana obserwowalna w probówce (np. zmiana barwy i pojawienie się charakterystycznego osadu). To właśnie ta obserwacja stanowi podstawę wnioskowania, że w żywności obecne są cukry o właściwościach redukujących.
Odpowiedź "Cukry" jest więc poprawna, bo odczynniki Fehlinga są kojarzone z próbami na węglowodany (cukry), a nie z typowymi próbami identyfikacyjnymi pozostałych grup składników odżywczych.
- "Białka" są oznaczane innymi próbami jakościowymi (np. opartymi o reakcje charakterystyczne dla wiązań peptydowych lub wybranych grup funkcyjnych aminokwasów), a nie odczynnikami Fehlinga.
- "Tłuszcze" identyfikuje się zwykle metodami związanymi z ich właściwościami fizycznymi i chemicznymi (np. rozpuszczalność w rozpuszczalnikach organicznych, reakcje charakterystyczne dla lipidów), co nie jest celem odczynników Fehlinga.
- "Sole mineralne" oznacza się technikami nieorganicznymi (np. reakcjami na kationy/aniony, metodami instrumentalnymi), które nie są równoważne z próbą Fehlinga na cukry.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się odczynniki Fehlinga, najczęściej chodzi o węglowodany i rozpoznanie "cukrów" jako składnika żywności, który daje charakterystyczną reakcję w tej próbie.
