W połączeniach wielowypustowych (np. wałek–piasta) na rysunku technicznym można spotkać kilka różnych średnic. Najczęściej mylone są: średnica zewnętrzna (największa, po wierzchołkach zębów/wypustów) oraz średnica wewnętrzna/rdzeniowa (mniejsza, po dnach wrębów). Pytanie dotyczy średnicy zewnętrznej, czyli tej "największej" dla geometrii wielowypustu.
W praktyce egzaminacyjnej taki typ zadania zwykle polega na poprawnym odczycie wymiaru z rysunku (wymiarowanie), a nie na obliczeniach. Kluczowe kroki to:
- odszukanie na rysunku wymiaru opisującego średnicę (zwykle z symbolem średnicy),
- sprawdzenie, czy strzałki/linie odniesienia dotyczą części uzębionej wielowypustu, a nie innego stopnia wałka,
- odczyt wartości liczbowej wraz z jednostką.
Odpowiedź "98 mm" jest poprawna, ponieważ odpowiada zwymiarowanej na rysunku średnicy zewnętrznej wielowypustu (największej średnicy w strefie wypustów).
Pozostałe propozycje są typowymi dystraktorami:
- "92 mm" może odpowiadać innej średnicy (np. średnicy pod wielowypustem, średnicy wewnętrznej lub średnicy sąsiedniego stopnia wałka). Wybór tej wartości często wynika z pomylenia, której średnicy dotyczy wymiar.
- "14 mm" jest wartością skrajnie małą jak na średnicę zewnętrzną wałka z wielowypustem w tej skali i zwykle pasuje do wymiaru szerokości/średnicy otworu, promienia lub innego detalu. To pułapka na osoby, które odczytują pierwszą zauważoną liczbę.
- "120 mm" może być wymiarem gabarytowym, długością lub średnicą innego elementu na rysunku. To dystraktor na błędne "przeskanowanie" rysunku bez sprawdzenia linii wymiarowych.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze upewnij się, że odczytywana wartość jest powiązana liniami wymiarowymi z właściwym fragmentem elementu (tu: strefą wielowypustu), a nie tylko "występuje gdzieś w pobliżu".
