W prawie pracy trzeba odróżnić składniki wynagrodzenia wynikające wprost z przepisów od tych, które pracodawca może wprowadzić dobrowolnie (np. w regulaminie wynagradzania, układzie zbiorowym albo w umowie o pracę).
Dodatek za pracę w godzinach nadliczbowych jest typowym przykładem świadczenia o charakterze obligatoryjnym w tym sensie, że gdy praca w nadgodzinach wystąpi i spełnione są przesłanki jej rozliczenia, pracownik ma prawo do ustawowo przewidzianej rekompensaty (dodatek lub inna forma rozliczenia przewidziana przepisami).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w tym ujęciu?
- Dodatek za wysługę lat (stażowy) nie jest powszechnie obowiązkowym elementem wynagrodzenia w każdej organizacji; występuje w niektórych systemach wynagradzania, ale jego zasady zależą od regulacji wewnętrznych lub szczególnych pragmatyk.
- Dodatek za znajomość języków obcych jest świadczeniem fakultatywnym, zależnym od polityki płacowej pracodawcy i potrzeb stanowiska; brak jest zasady, że musi być wypłacany wszystkim pracownikom spełniającym dane kryterium.
- Premia regulaminowa wynika z regulaminu premiowania/wynagradzania, a więc z aktu wewnątrzzakładowego. Może być roszczeniowa po spełnieniu warunków, ale nie jest dodatkiem narzuconym każdemu pracodawcy przez same przepisy powszechne.
Na egzaminie warto przyjąć prostą regułę: obowiązkowe są te składniki, które pojawiają się jako skutek określonej sytuacji opisanej w przepisach (np. praca ponad normę). Natomiast dodatki stażowe, językowe i premie regulaminowe są typowo elementami polityki wynagrodzeń danej jednostki.
