Barwa roztworu soli w wodzie bywa orientacyjną wskazówką w analizie jakościowej, zwłaszcza dla kationów metali przejściowych. Wynika ona m.in. z przejść elektronowych w układzie elektronów d (tzw. przejścia d–d) oraz z tego, jakie cząsteczki/ jony działają jako ligandy w otoczeniu kationu w roztworze.
Odpowiedź "Ni2+" jest poprawna, ponieważ wiele typowych soli niklu(II) w roztworze wodnym daje zielone lub zielonkawe zabarwienie (np. roztwory soli Ni(II) są często opisywane jako zielone).
Pozostałe propozycje nie pasują do obserwacji "zielone zabarwienie roztworu" w typowych warunkach:
- "Cu2+" – roztwory jonów miedzi(II) są zazwyczaj niebieskie (czasem niebiesko-zielone przy określonych kompleksach), więc jako odpowiedź do prostego rozpoznania po barwie zwykle nie jest to "zielony" w sensie typowym dla Ni(II).
- "Co2+" – roztwory soli kobaltu(II) są najczęściej różowe (zależnie od uwodnienia i kompleksowania), a nie zielone.
- "Mn2+" – jony manganu(II) dają roztwory bardzo słabo zabarwione (bladoróżowe), przez co w praktyce często wyglądają niemal jak bezbarwne.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy samej barwy roztworu wodnego bez dodatkowych odczynników, najpierw przypomnij sobie "klasyczne" skojarzenia: Cu(II) – niebieski, Ni(II) – zielony, Co(II) – różowy, Mn(II) – bardzo blady. Traktuj to jako rozpoznanie wstępne; w analizie laboratoryjnej barwę zawsze warto potwierdzić próbą charakterystyczną.
