W zadaniach z osnów poligonowych "waga" jest rozumiana w sensie wyrównania obserwacji: im dokładniejszy (mniej niepewny) jest wynik pochodzący z danego źródła, tym większą ma wagę i tym silniej wpływa na wartość azymutu węzłowego po połączeniu informacji z wielu ciągów.
W praktyce szkolnej zależność dokładności od liczby obserwacji często upraszcza się następująco: większa liczba niezależnych obserwacji kątowych w ciągu pozwala lepiej "uśrednić" błędy przypadkowe i uzyskać stabilniejsze wyznaczenie kierunku/azymutu. Waga jest wtedy tym większa, im mniejsza jest niepewność azymutu wyznaczonego z danego ciągu.
W podanych czterech ciągach różni się tylko liczba pomierzonych kątów. W takim schemacie zadania przyjmuje się, że ciąg o korzystniejszym (silniejszym) wyznaczeniu azymutu będzie miał największą wagę. Odpowiedź "Ciągu IV" wskazuje ciąg, którego wkład do azymutu jest oceniany jako najbardziej wiarygodny w tym modelu porównawczym.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są uznawane za błędne w ramach tej konwencji egzaminacyjnej?
- "Ciągu I", "Ciągu II" i "Ciągu III" opisują ciągi, które wnoszą mniej korzystną informację do wyznaczenia azymutu węzłowego w porównaniu z "Ciągu IV" (mniejsza waga w zadanym porównaniu).
- Typowa pomyłka polega na automatycznym utożsamieniu "większej liczby kątów" z "większą wagą" bez sprawdzenia, jak w danym zadaniu rozumiana jest waga i jaki jest przyjęty model zależności.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o wagi zawsze kojarz je z dokładnością (wariancją), a nie z "ważnością" w sensie potocznym.
