Azymut A12-13 to kierunek z punktu 12 na punkt 13 wyrażony w jednostce gon (grad), zwykle w zakresie 0–400g. W zadaniach egzaminacyjnych jest on najczęściej liczony z danych geometrycznych lub współrzędnych odczytanych z rysunku.
Typowa procedura obliczeń wygląda następująco:
- Odczytaj z rysunku dane potrzebne do wyznaczenia położenia punktów 12 i 13 (najczęściej współrzędne lub przyrosty).
- Oblicz różnice współrzędnych: ΔX = X13 − X12 oraz ΔY = Y13 − Y12.
- Wyznacz kąt z funkcji arctg, np. arctg(ΔY/ΔX) (w zależności od przyjętej konwencji osi i definicji azymutu w zadaniu).
- Dobierz właściwą ćwiartkę na podstawie znaków ΔX i ΔY, aby azymut odpowiadał rzeczywistemu kierunkowi na rysunku i mieścił się w 0–400g.
Odpowiedź "A12-13 = 110,7140g" jest zgodna z takim sposobem wyznaczania kierunku z danych z rysunku, z prawidłowym uwzględnieniem ćwiartki.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "A12-13 = 68,8250g" odpowiada sytuacji, w której przy obliczeniu kąta pominięto część korekty (np. przyjęto niewłaściwą zależność osi lub niezgodnie z rysunkiem określono zwrot kierunku).
- "A12-13 = 268,8250g" jest przesunięte o ok. 200g względem wartości z innej ćwiartki — to typowy skutek błędnego doboru ćwiartki (mylenie znaków ΔX/ΔY lub mechaniczne dodanie 200g).
- "A12-13 = 310,7140g" ma ten sam "rdzeń" liczbowy co poprawny wynik, ale jest przesunięte o 200g; często wynika to z odwrócenia kierunku (pomylenie A12-13 z A13-12) albo z błędnej korekty ćwiartki.
Wskazówka egzaminacyjna: po obliczeniu azymutu zawsze wykonaj szybki test sensowności: porównaj zwrot kierunku na rysunku (czy idzie "na północ/południe" i "na wschód/zachód") z tym, co wynika z przyjętej ćwiartki. To proste sprawdzenie często eliminuje błędy o 200g.