Próbka ogólna (zbiorcza) powstaje przez połączenie próbek pierwotnych pobranych z różnych miejsc partii materiału. Jej zadaniem jest jak najlepsze odzwierciedlenie składu całej partii, tak aby wynik analizy laboratoryjnej był wiarygodny dla badanego materiału.
W praktyce wielkość próbki ogólnej dobiera się tak, by zachować reprezentatywność, a jednocześnie nie gromadzić niepotrzebnie nadmiernej masy/objętości materiału. Dla małych partii często przyjmuje się, że próbka ogólna stanowi około 1% partii. Wynika to z tego, że przy małej masie lub objętości partii zbyt mały odsetek mógłby łatwo "zgubić" zmienność składu (zwłaszcza przy niejednorodności materiału lub niskiej zawartości analitu).
Odpowiedź "0,1%" bywa podawana jako typowy rząd wielkości dla dużych partii (czyli około 1‰). Przy dużej masie/objętości, przy prawidłowym losowym pobieraniu wielu próbek pierwotnych i ich połączeniu, mniejszy odsetek całej partii może nadal zapewnić próbkę reprezentatywną, a logistycznie jest to łatwiejsze (mniej materiału do transportu i homogenizacji).
Pozostałe wartości (0,01% i 0,001%) są zwykle zbyt małe jako "najczęściej pobierany" udział próbki ogólnej w typowych warunkach, ponieważ zwiększają ryzyko błędu próbkowania: próbka może nie odzwierciedlać rzeczywistej średniej zawartości składników w partii, szczególnie gdy materiał jest niejednorodny lub analit występuje w małym stężeniu.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj zależność jakościową mniejsza partia → większy procent próbki ogólnej, większa partia → mniejszy procent (często promil). Zawsze jednak w realnym laboratorium ostateczny dobór zależy od matrycy, jednorodności i wymagań metody.
