W okolicy stawu kolanowego dystalny koniec kości udowej ma dwie grupy struktur, które łatwo pomylić na RTG: kłykcie oraz nadkłykcie.
- Kłykcie to masywne wypukłości tworzące powierzchnie stawowe dla kości piszczelowej. Na radiogramie odpowiadają głównie za zarys części stawowej tuż przy szparze stawowej.
- Nadkłykcie to guzki kostne położone powyżej kłykci (bardziej proksymalnie), stanowiące m.in. miejsca przyczepu więzadeł pobocznych. Na obrazie będą więc widoczne jako wyniosłości nad linią stawową.
Aby poprawnie rozpoznać, czy wskazano stronę przyśrodkową czy boczną, trzeba ustalić orientację. W projekcji AP pomocnym punktem jest kość strzałkowa (fibula): jej głowa widoczna jest zawsze po stronie bocznej podudzia. To pozwala przypisać, który brzeg stawu na zdjęciu jest boczny, a który przyśrodkowy.
W tym zadaniu strzałka wskazuje brzegową wypukłość dalszej nasady kości udowej po stronie przyśrodkowej i powyżej szpary stawowej, co odpowiada nadkłykciowi przyśrodkowemu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują? Odpowiedzi z "kłykciem" odnoszą się do części stawowej (bardziej na poziomie szpary), a nie do guzka powyżej. Odpowiedź z "nadkłykciem bocznym" odpada po ustaleniu strony bocznej na podstawie położenia kości strzałkowej. Odpowiedź z "kłykciem bocznym" łączy dwa błędy naraz: mylenie poziomu (kłykieć vs nadkłykieć) i strony (boczna vs przyśrodkowa).
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw znajdź fibulę (bocznie), potem oceń, czy strzałka jest nad czy na poziomie szpary stawowej. To zwykle wystarcza, by rozróżnić nadkłykieć od kłykcia.
