W metodyce pobierania próbek powietrza kluczowe jest, aby próbka była reprezentatywna i pozwalała na oznaczenie interesujących substancji na wymaganym poziomie stężeń. Najbardziej podstawowym (pierwotnym) czynnikiem jest więc typ zanieczyszczeń, które chcesz zbadać.
Rodzaj zanieczyszczeń determinuje:
- dobór metody analitycznej (np. jaki sposób wychwytu: filtr, sorbent, pochłaniacz; jakie przygotowanie próbki),
- granice wykrywalności i oczekiwany zakres stężeń,
- wymaganą objętość próbki (gdy spodziewane stężenia są niskie, często trzeba pobrać większą objętość, aby zgromadzić wystarczającą ilość analitu),
- strategię liczby próbek, bo różne zanieczyszczenia wykazują różną zmienność przestrzenną i czasową.
Odpowiedź "Rodzaj analizatora powietrza, którym dysponujesz." jest niepoprawna, ponieważ sprzęt w praktyce powinien być dobrany do celu i do zanieczyszczeń. Analizator może narzucać minimalną objętość lub sposób poboru, ale nie jest zwykle czynnikiem nadrzędnym wobec tego, co ma być oznaczane.
Odpowiedź "Czas dnia, w którym pobierasz próbki." bywa ważna, szczególnie gdy emisje mają cykl dobowy lub są okresowe. Jednak jest to czynnik wtórny: najpierw trzeba wiedzieć, jakie zanieczyszczenia i jaki cel oceny realizujesz, a dopiero potem planować pory i harmonogram poboru.
Odpowiedź "Wszystkie powyższe czynniki są równie ważne." jest niepoprawna, bo choć w praktyce uwzględnia się wiele czynników, nie mają one zwykle równej wagi. Pytanie dotyczy czynnika "najbardziej wpływającego", czyli nadrzędnego w planowaniu objętości i liczby próbek.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy planu poboru, najpierw identyfikuj cel i analit (co oznaczasz), potem dopasuj metodę i dopiero na końcu parametry techniczne poboru (czas, przepływ, liczba punktów).
