Miąższość grubizny to część miąższości (zapas) odnosząca się do drewna o wymiarach kwalifikujących je jako grubiznę, czyli materiał typowy dla drzew bardziej dojrzałych. W praktyce leśnej sens i użyteczność wyznaczania miąższości grubizny rośnie wraz z wiekiem drzewostanu, bo dopiero wtedy pojawia się istotny udział drewna o większych średnicach.
Dlatego odpowiedź "I klasy wieku." jest właściwa: w drzewostanach najmłodszych dominują cienkie sortymenty (młodniki), a miąższość grubizny nie jest tam parametrem, który standardowo się określa w ujęciu taksacyjnym nastawionym na zapas użytkowy.
Pozostałe propozycje dotyczą drzewostanów, w których określanie zapasu i cech związanych z grubizną może mieć uzasadnienie:
- "rębnych." – drzewostany rębne są dojrzałe do użytkowania, więc udział grubizny jest zwykle znaczący, a szacunek miąższości jest istotny dla planowania pozyskania.
- "KDO" oraz "KO" – są to skróty spotykane w praktyce gospodarki leśnej i dokumentacji. Dla rozumowania egzaminacyjnego kluczowe jest, że nie opisują one najmłodszej fazy rozwojowej drzewostanu wprost, więc nie wskazują typowego przypadku "braku grubizny".
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "grubizna", myśl o drzewostanach starszych (bliżej wieku rębności) i o parametrach użytecznych przy planowaniu użytkowania. Najmłodsze klasy wieku zwykle nie spełniają tego warunku.
