W języku SFC (Sequential Function Chart) opis procesu opiera się na krokach i przejściach. Dodatkowo notacja SFC przewiduje konstrukcje rozgałęzień, które pozwalają zapisać sytuacje, gdy proces ma przebiegać:
- alternatywnie (wybierana jest jedna z gałęzi),
- współbieżnie (uruchamianych jest kilka gałęzi równolegle).
Sekwencja współbieżna oznacza, że po spełnieniu warunku przejścia wykonywanie wchodzi równocześnie w więcej niż jedną gałąź. Dlatego "początek sekwencji współbieżnej" należy rozpoznać po symbolu graficznym rozgałęzienia równoległego – takim, który w sposób jednoznaczny pokazuje rozdzielenie toru sterowania na kilka ścieżek wykonywanych jednocześnie.
Odpowiedź "Na rysunku 3." jest poprawna, ponieważ wskazuje wariant, w którym początek rozgałęzienia jest narysowany jako rozpoczęcie równoległych gałęzi (a nie zwykły krok, pojedyncze przejście lub wybór jednej z dróg).
Pozostałe odpowiedzi są błędne typowo z następujących powodów:
- Wskazanie rysunku prezentującego zwykłą sekwencję (jedna ścieżka kroków i przejść) – nie ma tam elementu równoległego podziału.
- Wskazanie rysunku przedstawiającego sekwencję alternatywną (wybór jednej gałęzi zależnie od warunku) – to nie jest współbieżność, tylko rozstrzygnięcie "jedna z opcji".
- Wskazanie rysunku, gdzie widoczny jest raczej koniec/synchronizacja gałęzi (łączenie) niż ich rozpoczęcie – to inny element notacji.
Wskazówka egzaminacyjna: przy pytaniach o SFC warto najpierw nazwać element na rysunku ("to jest podział równoległy / wybór alternatywny / synchronizacja"), a dopiero potem dopasować go do polecenia ("początek" vs "koniec").
