Gięcie stali przez przeciąganie (często opisywane jako gięcie z udziałem rozciągania) rozpoznaje się po tym, że element nie jest tylko "doginany" naciskiem stempla, lecz jest prowadzony po kształtce i jednocześnie naciągany. Kluczową cechą procesu jest obecność sił rozciągających działających wzdłuż materiału podczas jego przesuwu (przeciągania) po powierzchni narzędzia.
Odpowiedź "Na rysunku 4." jest właściwa, ponieważ odpowiada schematowi, w którym materiał jest przeciągany (ma wyraźny kierunek ruchu) i jednocześnie utrzymywany w naciągu, co prowadzi do trwałego wygięcia na zadany promień/kształt. Taki mechanizm odróżnia tę metodę od gięcia realizowanego głównie przez lokalny docisk.
- Odpowiedzi wskazujące inne rysunki są błędne, jeśli przedstawiają typowe gięcie naciskowe (np. z udziałem stempla i matrycy), gdzie dominują naciski i zginanie w miejscu kontaktu, a nie przeciąganie całego odcinka.
- Są błędne także wtedy, gdy schemat pokazuje gięcie na rolkach lub przetłaczanie, gdzie materiał przechodzi między rolkami albo jest formowany stopniowo, ale bez charakterystycznego "naciągania podczas prowadzenia po kształtce".
- Inne rysunki mogą też ilustrować operacje pokrewne (prostowanie, walcowanie, tłoczenie), które wizualnie dają efekt zmiany kształtu, ale mechanika odkształcenia jest inna niż w gięciu przez przeciąganie.
W praktyce rozróżnianie tych metod jest ważne m.in. dla doboru oprzyrządowania i przewidywania skutków technologicznych: udział rozciągania może ograniczać fałdowanie, ale może zwiększać ryzyko pęknięć przy zbyt małym promieniu gięcia lub niekorzystnych własnościach materiału.
