Reflektometr OTDR przedstawia przebieg mocy w funkcji odległości, a kluczową informacją o tłumieniu jednostkowym jest nachylenie odcinka śladu: im bardziej stromy spadek, tym większe tłumienie (w przybliżeniu dB/km). Zdarzenia punktowe (spawy, złącza) zwykle objawiają się jako skoki w dół (straty) oraz czasem piki (odbicia), ale nie one same decydują o tym, ile jest "włókien"/odcinków o różnych tłumieniach.
Odpowiedź "3 włókien o różnym tłumieniu." jest właściwa wtedy, gdy na reflektogramie widać trzy kolejne fragmenty o różnych nachyleniach (czyli trzy odcinki o innych parametrach tłumienia jednostkowego). Taki obraz może wynikać np. z użycia odcinków o różnych właściwościach (inny typ włókna lub inny stan/warunki ułożenia), albo z zestawienia kilku odcinków w jeden trakt.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "3 włókien o takim samym tłumieniu." byłoby zasadne, gdyby wszystkie trzy odcinki miały praktycznie identyczne nachylenie, a różniły się jedynie zdarzeniami punktowymi (np. odbiciami na złączach). Przy różnych nachyleniach nie można mówić o "takim samym tłumieniu".
- "2 włókien o różnym tłumieniu." pomija jeden z odcinków o odmiennym nachyleniu. To typowy błąd, gdy liczy się tylko wyraźne zdarzenia, a nie analizuje pełnego przebiegu tłumienia po długości.
- "2 włókien o takim samym tłumieniu." byłoby poprawne tylko wtedy, gdyby ślad dzielił się na dwa odcinki i oba miały to samo nachylenie. Przy trzech odcinkach i dodatkowo różnym nachyleniu ta odpowiedź jest podwójnie niezgodna z interpretacją OTDR.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odszukaj na wykresie liczbę odcinków liniowych (między zdarzeniami), a dopiero potem porównuj ich nachylenia. Liczba pików/odbicia nie jest równa liczbie odcinków o różnych tłumieniach.
