Rozpoznanie typu korozji na rysunku opiera się na morfologii uszkodzenia, czyli na tym, jak wygląda ubytek materiału i jak jest rozmieszczony na powierzchni.
Korozja punktowa ma charakter silnie lokalny: pojawiają się pojedyncze, rozproszone ogniska ataku korozyjnego (plamki, punkty, drobne kratery). Zwykle nie obejmuje równomiernie całej powierzchni – między ogniskami materiał może wyglądać relatywnie dobrze. W praktyce lotniczej taka lokalność jest szczególnie niebezpieczna, bo mały ślad na powierzchni może odpowiadać głębszemu ubytkowi w głąb materiału i wymaga uważnej oceny podczas inspekcji.
Korozja powierzchniowa (równomierna) daje efekt bardziej "rozlany": większy obszar jest jednolicie zmatowiony, odbarwiony lub pokryty nalotem, a ubytek grubości zachodzi względnie równomiernie. Gdy na obrazie dominują pojedyncze ogniska, a nie jednolita strefa, ta odpowiedź jest nieadekwatna.
Korozja szczelinowa rozwija się tam, gdzie występuje szczelina i utrudniony dostęp tlenu/elektrolitu: pod zakładkami blach, pod uszczelkami, w rejonie połączeń, przy elementach złącznych. Typowe są ślady wzdłuż linii styku lub w miejscach "ukrytych", a nie losowo rozrzucone punkty na otwartej powierzchni. Jeżeli rysunek przedstawia odosobnione ogniska, to nie jest obraz najbardziej charakterystyczny dla korozji szczelinowej.
Korozja wżerowa bywa w literaturze i praktyce używana jako określenie zbliżone do punktowej (bo oba zjawiska wiążą się z wżerami). W zadaniach testowych często jednak rozróżnia się nazewnictwo: "punktowa" ma akcent na rozproszone ogniska ("punkty"), a "wżerowa" na wyraźne wżery/kratery. Dlatego w tym pytaniu poprawna jest odpowiedź wskazująca na lokalne, punktowe ogniska działania korozji.
- Wskazówka egzaminacyjna: najpierw oceń, czy uszkodzenie jest równomierne czy lokalne; dopiero potem wybieraj nazwę typu korozji.
- W praktyce: przy lokalnych ogniskach zawsze rozważ potrzebę dokładniejszej inspekcji (np. powiększenie, kontrola głębokości) zgodnie z dokumentacją obsługową.
