W pytaniu chodzi o rozpoznanie rodzaju korozji elektrochemicznej charakterystycznej dla stopów magnezu obserwowanej na ich powierzchni. W praktyce eksploatacyjnej częstą i groźną postacią jest korozja wżerowa (miejscowa), w której uszkodzenie nie postępuje równomiernie na całej powierzchni, lecz koncentruje się w niewielkich ogniskach.
Odpowiedź "wżerowej" jest właściwa, ponieważ wżery to punktowe, lokalnie pogłębione ubytki materiału inicjowane przez lokalne ogniwa elektrochemiczne, uszkodzenie/nieciągłość warstwy ochronnej, zanieczyszczenia lub różnice składu i naprężeń. Skutek diagnostyczny jest taki, że element może wyglądać na stosunkowo "dobry" na dużej części powierzchni, a mimo to mieć niebezpieczne, głębokie ubytki w pojedynczych miejscach.
Odpowiedź "powierzchniowej" sugeruje korozję bardziej równomierną (jednostajną), gdzie ubytek rozkłada się na dużym obszarze podobnie. To nie oddaje typowego mechanizmu "punktowego ataku" definiującego wżery.
Odpowiedź "selektywnej" dotyczy korozji, w której preferencyjnie rozpuszcza się określony składnik stopu lub faza (mechanizm związany z mikrostrukturą). Nie jest to to samo co wżery; selektywność opisuje co ulega rozpuszczeniu, a wżerowa opisuje jak i gdzie postępuje ubytek (lokalnie).
Odpowiedź "podpowierzchniowej" odnosi się do zjawisk rozwijających się pod warstwą wierzchnią (np. pod powłoką), a samo pytanie dotyczy korozji rozwijającej się na powierzchni stopów magnezu i jej charakteru. W typowym ujęciu klasyfikacyjnym taki opis odpowiada wżerom widocznym jako lokalne ogniska na powierzchni.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli w opisie pojawia się miejscowy, punktowy ubytek (dołki, jamki, kraterki), najpierw rozważ korozję wżerową. Jeżeli ubytek jest równy na całej powierzchni, bardziej pasuje korozja jednostajna/powierzchniowa.
