Za najbardziej niebezpieczną dla konstrukcji statku powietrznego uznaje się korozję międzykrystaliczną, ponieważ rozwija się przede wszystkim wzdłuż granic ziaren materiału. Taki mechanizm może prowadzić do istotnego spadku własności mechanicznych (np. wytrzymałości i odporności na pękanie) przy stosunkowo mało spektakularnych objawach na powierzchni. W lotnictwie jest to szczególnie niebezpieczne, bo element może wyglądać "akceptowalnie", a jednocześnie mieć znacząco obniżoną nośność.
Odpowiedź "wżerowa" bywa intuicyjnie wybierana, bo wżery są wyraźne i lokalnie głębokie. Jednak zwykle są one bardziej widoczne podczas oględzin, a ich wpływ na element zależy od lokalizacji, gęstości i głębokości. Nadal może być bardzo groźna (np. jako inicjator pęknięć), ale w typowym ujęciu egzaminacyjnym nie jest wskazywana jako najbardziej podstępna dla całej struktury.
Odpowiedź "selektywna" dotyczy zjawisk, w których z materiału ubywa preferencyjnie jeden składnik (np. w pewnych stopach i warunkach środowiskowych). To proces istotny, ale nie jest standardowo wskazywany jako najgroźniejszy dla konstrukcji statku powietrznego w porównaniu z mechanizmem osłabienia na granicach ziaren.
Odpowiedź "ogólna" oznacza w miarę równomierny ubytek materiału na powierzchni. Choć powoduje spadek grubości i może wymagać napraw, jest zazwyczaj łatwiejsza do zauważenia i oceny (ubytek jest rozłożony i mierzalny), co zmniejsza ryzyko nagłego "zaskoczenia" w porównaniu z degradacją postępującą wewnątrz mikrostruktury.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o "najbardziej niebezpieczną" korozję dla konstrukcji nośnych często chodzi o formę, która osłabia materiał w sposób ukryty i może sprzyjać nagłemu uszkodzeniu mimo pozornie niewielkich zmian na powierzchni.
