ISBD (Międzynarodowy Standard Opisu Bibliograficznego) porządkuje opis bibliograficzny w logiczne części (strefy) oraz narzuca spójny układ informacji. Dzięki temu opisy tworzone przez różne osoby i instytucje mają porównywalną strukturę, co ułatwia wyszukiwanie, identyfikację wydań oraz kontrolę jakości danych bibliograficznych.
W tym zadaniu rozpatrywane są tylko następujące elementy: autor, tytuł, wydawca, miejsce i rok wydania. Poprawna odpowiedź zachowuje układ, w którym dane o autorze i tytule tworzą blok identyfikujący utwór, a dane wydawnicze występują po nich i są uporządkowane jako: miejsce wydania, wydawca, rok wydania. Taki zapis jest praktyczny, bo czytelnik od razu widzi: kto i co (autor/tytuł), a następnie gdzie, przez kogo i kiedy opublikowano (miejsce/wydawca/rok).
Pozostałe propozycje są błędne, ponieważ mieszają elementy z dwóch różnych grup informacji albo przestawiają elementy wydawnicze w sposób niespójny z typową strukturą opisu. Przykładowo ustawienie roku wydania przed miejscem i wydawcą rozrywa informację o publikacji na nienaturalne fragmenty i utrudnia odczyt. Z kolei przestawienie wydawcy przed miejscem wydania prowadzi do niejednoznaczności: miejsce jest kluczowe do interpretacji danych o wydawcy (zwłaszcza gdy nazwa wydawcy jest podobna w różnych krajach).
W przygotowaniu do egzaminu warto ćwiczyć na realnych stronach tytułowych: wypisz elementy, a potem ułóż je w stałym schemacie. Pomocna wskazówka: najpierw identyfikacja dzieła (autor, tytuł), potem metryka wydawnicza (miejsce, wydawca, rok). W zadaniach testowych zwracaj uwagę, czy pytanie dotyczy wyłącznie kolejności elementów, czy również interpunkcji i pełnych stref ISBD.
