Kosztorys szczegółowy to sposób kalkulacji, w którym cenę pozycji uzyskuje się przez zestawienie nakładów (np. robocizny, materiałów i pracy sprzętu) oraz przypisanie im odpowiednich stawek i cen. Aby zrobić to poprawnie, potrzebna jest podstawa normatywna, czyli źródło mówiące, jakie nakłady przypadają na jednostkę danej roboty.
Taką podstawą są katalogi nakładów rzeczowych. Zawierają one ujęte w sposób uporządkowany normy nakładów dla typowych robót, co pozwala stworzyć kosztorys w sposób porównywalny i weryfikowalny.
Pozostałe propozycje nie spełniają tej roli:
- katalogi producentów zwykle opisują parametry techniczne, warianty produktów, zalecenia montażowe lub dane handlowe. Mogą pomóc dobrać urządzenie OZE, ale nie zastępują norm nakładów dla pozycji kosztorysowych.
- wytyczne organizacji budowy dotyczą organizacji i logistyki robót (np. kolejności prac, zaplecza, zasad koordynacji). Wpływają na sposób prowadzenia robót, lecz nie stanowią normatywu nakładów jednostkowych.
- harmonogramy robót służą do planowania czasu i kolejności prac. Są narzędziem zarządzania, a nie podstawą do określania norm zużycia zasobów na jednostkę robót.
W praktyce (także przy realizacjach OZE) warto pamiętać rozróżnienie: katalogi nakładów odpowiadają na pytanie "ile zasobów potrzeba na jednostkę roboty?", a dokumenty planistyczne i producenta odpowiadają raczej na pytania "kiedy i jak to wykonać?" oraz "jakie urządzenie zastosować?".
