W procedurze konsultacji kluczowym elementem jest obowiązek zasięgnięcia opinii w toku procesu decyzyjnego nad projektem aktu. Projekty w UE są często inicjowane przez Komisję Europejską, a następnie rozpatrywane przez instytucje uczestniczące w stanowieniu prawa. Sama istota "konsultacji" sprowadza się do tego, że organ podejmujący decyzję nie może pominąć etapu uzyskania opinii, choć opinia ta co do zasady nie ma charakteru wiążącego jak weto.
Odpowiedź "konsultacji" pasuje więc do sformułowania o konieczności zasięgania opinii w odniesieniu do projektu przekazanego do dalszych prac.
Pozostałe pojęcia oznaczają inny poziom wpływu na wynik procesu:
- "zgody" nie opisuje samego etapu opiniowania, lecz sytuację, w której wymagane jest formalne zatwierdzenie (brak zgody blokuje przyjęcie rozstrzygnięcia). To silniejszy mechanizm niż konsultacja.
- "współpracy" to nazwa procedury kojarzonej z większym udziałem instytucji w kształtowaniu aktu niż samo wydanie opinii; nie sprowadza się wyłącznie do obowiązku konsultacji.
- "współdecydowania" (termin historycznie używany w UE) odnosi się do współudziału w uchwalaniu prawa na poziomie porównywalnym, a nie do prostego "zasięgania opinii". Z tego powodu nie jest najlepszym dopasowaniem do opisu w pytaniu.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą gradację: konsultacja = opinia, zgoda = konieczna akceptacja, a procedury oparte o "współ-" sugerują dalej idący, partnerski udział w stanowieniu aktu.
