KWALIFIKACJA BUD18 - STYCZEŃ 2016

PYTANIE NR 2.
Przedstawiony fragment dziennika geodezyjnego służy do zapisywania danych podczas niwelacji
Ilustracja przedstawia fragment dziennika geodezyjnego używanego do zapisywania danych podczas niwelacji, co jest kluczowe w
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Poprawna jest odpowiedź "reperów", ponieważ dziennik niwelacji tego typu służy do zapisu obserwacji i obliczeń odnoszonych do punktów wysokościowych stanowiących stałe punkty odniesienia. Pozostałe opcje opisują inne zastosowania niwelacji (siatka, punkty rozproszone lub profile), wymagające innego układu rubryk i danych.

Pełne wyjaśnienie:

W niwelacji kluczowe jest odniesienie pomiarów do punktów wysokościowych o znanej rzędnej. Takimi punktami są repery (stałe znaki wysokościowe), które stanowią bazę do przenoszenia wysokości i kontroli wyników. Fragment dziennika niwelacyjnego przeznaczony do pracy "na repery" ma układ pozwalający zapisać odczyty na łatach (wstecz/wprzód), wyznaczyć różnice wysokości i powiązać kolejne stanowiska z reperami/punktami wysokościowymi.

Odpowiedź "reperów" jest więc właściwa, bo wskazuje na pomiar wykonywany w oparciu o stabilne punkty odniesienia osnowy wysokościowej (lub repery robocze), co jest typowym zadaniem w geodezji inżynieryjnej i pracach realizacyjnych.

  • "siatkowej" bywa kojarzona z pomiarami dla opracowania powierzchni (np. modelu terenu) w oczkach siatki. W takim zadaniu zapisy i organizacja danych częściej są podporządkowane węzłom siatki, a nie reperom jako głównemu przedmiotowi niwelacji.
  • "punktów rozproszonych" to określenie ogólne i nie wskazuje jednoznacznie na charakterystyczny dziennik; w niwelacji nadal potrzebny jest układ odniesienia (reper), a same "punkty rozproszone" nie są z definicji punktami wysokościowymi o znanych rzędnych.
  • "profili podłużnych i poprzecznych" dotyczy profilowania (np. trasy drogi, kanału). W dziennikach dla profili istotne są: kilometraż, oś profilu, punkty charakterystyczne i często inna struktura zapisu, nastawiona na przebieg linii profilu, a nie tylko na powiązanie z reperami.

Wskazówka egzaminacyjna: rozpoznając przeznaczenie dziennika, szukaj elementów sugerujących punkty odniesienia wysokościowego (repery) oraz logikę "stanowisko–odczyty–różnica wysokości", zamiast kojarzyć samą niwelację z najczęściej omawianym zastosowaniem (np. profile).

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
Reper to stabilny punkt wysokościowy o znanej rzędnej (wysokości), będący odniesieniem dla pomiarów niwelacyjnych. Służy do przenoszenia wysokości na obiekty i punkty robocze oraz do kontroli poprawności pomiarów w czasie (np. na budowie).
Najczęściej zapisuje się identyfikację punktów (np. reperów i punktów pośrednich), odczyty na łacie (wstecz/wprzód), informacje o stanowisku instrumentu oraz wartości pochodne, takie jak różnice wysokości i kontrola zamknięcia. Układ rubryk zależy od celu niwelacji.
Bo repery zapewniają spójny układ odniesienia wysokościowego. Bez reperu (lub innego punktu o znanej rzędnej) można wyznaczyć tylko różnice wysokości względne, ale trudno nadać im właściwe wartości bezwzględne i rzetelnie skontrolować poprawność ciągu niwelacyjnego.
W zapisie "na repery" dominują kolejne stanowiska i powiązanie z punktami odniesienia (reper/punkt końcowy) oraz odczyty wstecz/wprzód. Dziennik do profili zwykle jest powiązany z linią profilu (trasa, punkty charakterystyczne) i organizuje dane pod kątem przebiegu profilu.
Niwelacja siatkowa polega na wyznaczeniu wysokości w węzłach regularnej siatki punktów, aby opisać powierzchnię terenu (np. do modelu terenu lub obliczeń mas ziemnych). Stosuje się ją, gdy potrzebny jest równomierny obraz wysokości na obszarze.
Nie. "Punkty rozproszone" to ogólne określenie punktów pomiarowych rozmieszczonych nieregularnie w terenie. Reper jest szczególnym rodzajem punktu wysokościowego: stabilnym znakiem o znanej rzędnej, używanym jako odniesienie i do kontroli pomiarów.
Częste błędy to: mylenie odczytów wstecz i wprzód, pomijanie identyfikacji punktu (np. reperu), niespójne jednostki lub znaki, brak kontroli zamknięcia ciągu oraz przepisywanie liczb bez weryfikacji. Pomaga rutyna: zapis–kontrola–sumowanie po każdym stanowisku.
Warto przećwiczyć na przykładach: obejrzeć różne typy dzienników (niwelacja, tachimetria, tyczenie), nauczyć się typowych rubryk i skrótów oraz powiązać je z celem pomiaru. Skuteczne jest też "czytanie od końca": jakie wielkości mają wyjść z obliczeń.
Wykonuje się ją m.in. przed rozpoczęciem robót (założenie reperów roboczych), w trakcie realizacji (przenoszenie rzędnych projektowych) oraz po wykonaniu elementów (kontrola wysokości). Jest też potrzebna do okresowej kontroli stabilności punktów odniesienia.
Kluczowe są: reper, osnowa wysokościowa, ciąg niwelacyjny, odczyt wstecz/wprzód, różnica wysokości, profil podłużny i poprzeczny oraz siatka pomiarowa. Rozróżniaj przede wszystkim cel pomiaru: odniesienie do punktów, opis powierzchni czy opis linii trasy.
info

Około 42% zdających odpowiada poprawnie na to pytanie. trudne

Eksperci podkreślają: "Poprawna jest odpowiedź "reperów", ponieważ dziennik niwelacji tego typu służy do zapisu obserwacji i obliczeń odnoszonych do punktów wysokościowych stanowiących stałe punkty odniesienia."

Materiały:

  • Notatki z zajęć z niwelacji: rodzaje niwelacji i elementy dziennika
  • Instrukcje szkolne/pracowniane dotyczące prowadzenia dziennika niwelacyjnego
  • Zestawy przykładowych dzienników niwelacji do rozpoznawania typów zapisów

Aktualizacja pytania: 31.03.2026



Aktualizacja pytania: 31.03.2026
📡 Brak połączenia internetowego