Cykl stały przedstawiony na rysunku dotyczy gwintowania gwintownikiem. W gwintowaniu kluczowa jest synchronizacja obrotu wrzeciona z posuwem osi (najczęściej osi Z), tak aby na każdy obrót przypadało przesunięcie równe skokowi gwintu. Dlatego w opisach takich cykli pojawia się parametr skoku (np. PIT/MPIT) oraz ruch roboczy realizowany w trybie, który utrzymuje stałą zależność posuw–obrót.
Drugą cechą rozpoznawczą jest rewers wrzeciona przy dnie otworu: gwintownik po nacięciu gwintu musi zostać "wykręcony", więc cykl zawiera zmianę kierunku obrotów (np. oznaczaną jako SDR/SDAC). W praktyce jest to element, którego nie spotyka się w typowych cyklach wiercenia czy rozwiercania.
- "gwintowania gwintownikiem." – pasuje, bo cykl uwzględnia skok gwintu oraz odwrócenie obrotów podczas wycofania, co chroni narzędzie i gwint.
- "wytaczania otworów." – wytaczanie polega na obróbce średnicy narzędziem wytaczarskim; nie ma wymogu utrzymania skoku na obrót ani typowego rewersu do "odkręcania" narzędzia.
- "wiercenia głębokich otworów." – cykle głębokiego wiercenia skupiają się na etapowym zagłębianiu i ewakuacji wiórów (wycofania, przerwy), ale nie zawierają parametru skoku gwintu ani rewersu wynikającego z pracy gwintownika.
- "rozwiercania zgrubnego." – rozwiercanie to obróbka wykańczająca/kalibrująca otworu; również nie wymaga synchronizacji posuwu z obrotem w sensie skoku gwintu i nie potrzebuje odwrócenia obrotów jako warunku poprawnego wyjścia narzędzia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na schemacie cyklu widzisz jednocześnie parametr skoku oraz zmianę kierunku obrotów wrzeciona przy wycofaniu, najczęściej jest to cykl gwintowania gwintownikiem.
