W praktyce instalacji niskiego napięcia najczęściej spotyka się układ, w którym odbiorniki jednofazowe są zasilane napięciem około 230 V, a odbiorniki trójfazowe (zasilane trzema przewodami fazowymi) – napięciem około 400 V międzyfazowo. Dlatego przy wstępnej identyfikacji rodzaju silnika bardzo pomocne jest napięcie znamionowe podane w dokumentacji lub na tabliczce znamionowej.
Odpowiedź "Silnik B" jest poprawna, ponieważ w tabeli ma napięcie znamionowe 400 V, które jest typowe dla silników trójfazowych stosowanych w instalacjach 3×400 V. Dodatkowo moc 7,5 kW również często wiąże się z zastosowaniem zasilania trójfazowego (choć sama moc nie jest tu kryterium rozstrzygającym).
Odpowiedź "Silnik A" jest niepoprawna, bo napięcie 230 V jest częściej kojarzone z odbiornikami jednofazowymi. To nie oznacza, że silnik o takim napięciu nie może występować w innych konfiguracjach, ale pytanie dotyczy tego, co jest bardziej prawdopodobne na podstawie danych.
Odpowiedź "Obie odpowiedzi są poprawne" jest niepoprawna, ponieważ porównując same napięcia znamionowe, jeden wariant (400 V) wyraźnie bardziej pasuje do typowego zasilania trójfazowego niż drugi (230 V).
Odpowiedź "Żadna z odpowiedzi nie jest poprawna" jest niepoprawna, bo silnik B ma cechę bardzo charakterystyczną dla zasilania 3‑fazowego w sieciach nN.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy masz tabelę z parametrami, szukaj przede wszystkim napięcia znamionowego i porównuj je z typowymi napięciami sieci. Prędkość obrotowa może wskazywać na liczbę biegunów, ale zwykle nie rozstrzyga liczby faz bez innych informacji.
