W sieciach TN-S ochrona przeciwporażeniowa przez samoczynne wyłączenie zasilania polega na tym, że w razie uszkodzenia (np. zwarcia do części przewodzącej dostępnej) prąd uszkodzeniowy ma spowodować szybkie zadziałanie zabezpieczenia i odłączenie obwodu. W praktyce weryfikuje się, czy dla danego obwodu i zastosowanego zabezpieczenia spełniony jest warunek umożliwiający wyłączenie w wymaganym czasie.
Pomiar impedancji pętli zwarcia (Zs) daje informację o "łatwości" przepływu prądu zwarciowego w pętli: źródło zasilania – przewód fazowy – miejsce zwarcia – przewód ochronny – punkt uziemienia/transformator. Jednak aby ocenić, czy zabezpieczenie zadziała, trzeba znać również parametr samego aparatu: prąd wyłączający (rozumiany jako prąd powodujący zadziałanie i wyłączenie w wymaganym czasie dla danego typu wyłącznika nadprądowego). Dlatego poprawna odpowiedź to: wartość prądu wyłączającego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne:
- Maksymalna wartość prądu zwarciowego – jest to wielkość wynikowa (zależna m.in. od Zs i napięcia), a nie parametr "do określenia" dla zastosowanego wyłącznika. Pytanie dotyczy danych aparatu, które trzeba odnieść do wyniku pomiaru.
- Czas zadziałania wyzwalacza zwarciowego – czas nie jest stałą jedną wartością, tylko zależy od prądu oraz charakterystyki czasowo-prądowej. Weryfikacja zaczyna się od ustalenia prądu, przy którym aparat ma zadziałać w wymaganym czasie.
- Próg zadziałania wyzwalacza przeciążeniowego – dotyczy przeciążeń (termicznego członu), a przy sprawdzaniu warunku ADS na podstawie pętli zwarcia kluczowe jest zadziałanie przy zwarciu (człon zwarciowy/magnetyczny) i związany z nim prąd wyzwalający.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści występuje "pomiar impedancji pętli zwarcia" oraz "wyłącznik nadprądowy", to niemal zawsze trzeba powiązać wynik pomiaru z prądem zadziałania zabezpieczenia, a nie z samym "czasem" czy "prądem zwarciowym" jako wielkością obwodu.
