W transmisji cyfrowej problemem praktycznym są długie ciągi jednakowych bitów (w pytaniu opisane jako długie sekwencje impulsów o tej samej "polaryzacji"). Taki przebieg powoduje zbyt małą liczbę przejść sygnału, co może utrudniać poprawną pracę toru odbiorczego, w szczególności mechanizmów związanych z odtwarzaniem informacji czasowej (zegar) oraz utrzymaniem pożądanych własności widmowych sygnału.
W systemach SDH stosuje się skramblowanie (scrambling), czyli deterministyczne "mieszanie" bitów za pomocą układu generującego sekwencję pseudolosową. Efektem jest to, że nawet jeśli dane użytkowe zawierają długi ciąg zer lub jedynek, to sygnał na łączu ma bardziej "zrównoważony" charakter i nie tworzy długich odcinków bez zmian. Dlatego odpowiedź "skramblowanie." jest właściwa dla mechanizmu eliminacji (w praktyce: ograniczania występowania) długich sekwencji jednakowych bitów w transmisji liniowej SDH.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- "kod AMI" – to rodzaj kodowania liniowego (mapowanie bitów na sygnał), stosowany w innych rozwiązaniach teletransmisyjnych. Nie jest typowym mechanizmem SDH do zapewniania własności strumienia liniowego w sensie losowania danych.
- "kod HDB-3" – to również kodowanie liniowe, zaprojektowane m.in. po to, aby ograniczać liczbę kolejnych zer w klasycznych systemach. Jest jednak charakterystyczne dla określonych interfejsów (np. starszych łączy o innych wymaganiach), a nie jako podstawowa metoda w optycznym SDH.
- "BIP-n" – to mechanizm związany z nadzorem jakości i wykrywaniem błędów (parzystość wpleciona w strukturę ramek), a nie technika eliminowania długich sekwencji jednakowych bitów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się sformułowanie "eliminacja długich sekwencji jednakowych bitów/impulsów", najpierw sprawdź, czy chodzi o skramblowanie (losowanie) czy o kodowanie liniowe (mapowanie). Jeżeli wśród opcji jest BIP, CRC lub podobny skrót – zwykle dotyczy to kontroli błędów, nie kształtowania strumienia bitów.
