W modelu linii długiej (parametry rozłożone) para symetryczna jest opisywana m.in. przez elementy: R (rezystancja szeregowa żył na jednostkę długości), L (indukcyjność), C (pojemność między żyłami) oraz G (upływność izolacji, odwrotność rezystancji izolacji).
Odpowiedź "średnicy żył." jest poprawna, ponieważ rezystancja przewodnika zależy od jego geometrii. Dla jednorodnego materiału obowiązuje zależność: rezystancja rośnie wraz z długością i maleje wraz z polem przekroju. Średnica żyły determinuje przekrój poprzeczny (im większa średnica, tym większy przekrój), co bezpośrednio wpływa na wartość rezystancji jednostkowej (np. w Ω/km).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe w kontekście rezystancji jednostkowej żył?
- "stanu izolacji żył." – pogorszenie izolacji zwiększa prądy upływu między żyłami lub do ziemi. To wpływa na gałąź upływową (parametr G / rezystancja izolacji), a nie na rezystancję metalu przewodnika liczona wzdłuż żyły.
- "rodzaju izolacji żył." – materiał izolacji (np. jego przenikalność elektryczna) silnie wpływa na pojemność C i straty dielektryczne (część G), ale nie jest głównym czynnikiem wyznaczającym rezystancję szeregowa R samej żyły.
- "pojemności między żyłami." – pojemność jest osobnym parametrem rozłożonym, kluczowym dla zjawisk zależnych od częstotliwości (np. transmisja sygnałów), lecz nie determinuje rezystancji jednostkowej przewodników. Można mieć tę samą średnicę żył (podobną R), a inną pojemność C wynikającą np. z geometrii i izolacji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada "rezystancja jednostkowa żył / R", szukaj odpowiedzi związanych z materiałem przewodnika i przekrojem. Jeśli pada "izolacja" lub "pojemność", to zwykle dotyczy gałęzi poprzecznej (C i G), a nie rezystancji szeregowej.
