W zadaniach typu "wskaż prawidłowy przebieg na wyjściu układu" kluczowe jest rozróżnienie dwóch rzeczy: kiedy układ zmienia stan oraz jaką regułę stosuje do wyznaczenia następnego stanu wyjścia.
W typowych układach sekwencyjnych (np. przerzutnik D lub JK) wyjście nie musi zmieniać się w sposób ciągły wraz ze zmianą wejść. Zamiast tego, stan jest aktualizowany w chwilach próbkowania, najczęściej na zboczu narastającym albo zboczu opadającym sygnału zegarowego. To oznacza, że przy analizie wykresów czasowych należy:
- zidentyfikować aktywne zbocze zegara,
- sprawdzić stan wejść dokładnie w tej chwili,
- zastosować tabelę/zasadę przejść stanu dla danego przerzutnika,
- przenieść wynik na przebieg wyjścia Q między kolejnymi zboczami.
W trybie przełączającym ("toggle") charakterystyczne jest to, że Q zmienia się na stan przeciwny przy każdym aktywnym zboczu zegara. Taki efekt uzyskuje się np. w przerzutniku JK przy odpowiedniej konfiguracji wejść lub w rozwiązaniach, gdzie następny stan jest równy negacji bieżącego (sprzężenie zwrotne). Wtedy przebieg wyjścia wygląda jak regularne przełączanie 0/1 w takt kolejnych zboczy.
Dlatego poprawny wybór to taki wykres, na którym widać, że:
- zmiany Q występują tylko w chwilach wyznaczonych przez zbocza zegara (a nie "w środku" okresu),
- każde kolejne aktywne zbocze powoduje zmianę na przeciwny stan,
- pomiędzy zboczami Q pozostaje stabilne (brak dodatkowych impulsów i "drgań").
Pozostałe wykresy są typowo błędne, gdy pokazują m.in.: zmianę stanu na niewłaściwym zboczu (np. opadającym zamiast narastającego), kopiowanie poziomu wejścia w sposób ciągły (jakby to był układ kombinacyjny), albo dodatkowe przejścia stanu niepowiązane z zegarem. Na egzaminie warto zawsze "przetestować" hipotezę na co najmniej 3 kolejnych zboczach: jeśli choć raz reguła się nie zgadza, wykres jest niepoprawny.
